GEDICHTEN & TEKSTEN
Zij die niet afzakken onder het stille oppervlak
van de put van verdriet,
diep door het zwarte water,
naar de plek waar geen adem meer is,
zullen nooit de bron kennen
waaruit wij drinken:
het geheime water,
koud en helder.
Ook zullen zij in de duisternis
het glinsteren niet vinden
van de kleine, ronde munten,
geworpen door hen
die verlangden naar iets anders.
-David Whyte
.
Het graf
er is een plek in mij
waar ik niet kom
ik noem het rust
maar het is afsluiten
ik heb er dingen neergelegd
een naam
een gezicht
een schaamte
een woede die niet weg wil
steen erop
klaar
ik bid wel
ik praat wel
ik doe alsof
maar daar niet
niet omdat ik niet geloof
maar omdat ik weet
als het licht daar komt
blijft niets hetzelfde
liefde is geen zachte hand
liefde breekt open
ze vraagt niet netjes
ze vraagt alles
dus hou ik de steen
liever op zijn plek
donker is tenminste voorspelbaar
maar iets klopt niet
want het leeft daar nog
onder die steen
en liefde blijft staan
wachtend
niet bang
niet weggaand
ze vraagt niet
dat ik het oplos
alleen dit
doe niet alsof ze er niet mag zijn
een kier is genoeg
een zin
half kapot
eerlijk
kom maar binnen
ik ben bang
meer hoeft niet
de rest
doet zij
,
